15 Apen, 1 Blog

Bonjour Ollande,

-”Goeie morgen rukkers!!!”-
Zo begon onze werkdag, als de opa des huizes(de vader van boer Jean-Pierre) ons om 6:00 uur in de ochtend kwam wekken met aanknipperende TL balken.
De eerste 3 dagen hadden we niet in de gaten wat dit koddige ouwe mannetje ons toe riep bij het wekken.
Tot een van onze engels sprekende Franse collega”s, genaamd Jona, ons ging vertalen wat dit vriendelijk ogende mannetje allemaal zei.
Hij schold er op los als het em even niet aanstond.

Elke dag zag er als volgd uit:

6:00 uur werden we gewekt.
Even een stukje stokbrood met jam naar binnen werken met in mijn geval een beker warme chocolademelk.
Rond half 7 werden we haastig in verschillende berlingo’s(bestel auto’s) gepropt en met een bloedgang naar de berghelling met druivenranken gereden.
Bij de helling aangekomen werden we vaak verder getransporteerd in de druivenlaadbak van de tractor,
die met de dezelfde haastige spoed, over de meest onmogelijke bergweggetjes ons nog verder de berg op race-te.
Boer Jean-Pierre deelde de “serpets” uit (een sikkelvormig mesje).
En zonder enige instructie werden we aan het werk gezet.
Iedereen voor over gebogen (omdat deze druiven plantjes tussen de 30 cm. en de 75 cm. hoog waren).
Al snel had de eerste zich in zijn hand gesneden. en dat ging eigenlijk de hele week zo door, waaronder ik zelf ook een paar keer.

Rond een uur of 9 a 10 gingen we ontbijten op de berg;
stokbrood, een bak met 5 verschillende kaas soorten, een bak met in hompen gesneden stukken vlees (dampend) waar een 2 cm. dikke laag reuzel nog aan vast zat.
Zeg maar de doorsnee van het varken. Het zag er niet uit maar ik heb er toch smakelijk van gegeten in tegenstelling tot mijn jongere nederlandse collega’s, die het niet vertrouwden.
Onze franse collega’s begonnen vanaf dat moment van de dag al aan de rode wijn.
Er werd gelukkig ook nog een jerrycan water door de boer meegenomen, naast die 2 jerrycan’s wijn.
Rond 12:00 uur werden we weer naar de boerderij gesjeesd, om een lekkere salade, soep, groenten,
en wederom bakken met vlees en het altijd aanwezige stokbrood, te verorberen.

Tegen half 2 werden we weer met plotselinge haast naar een volgende helling gesjeesd, die zich vaak op een hele andere locatie bevond dan waar we bezig waren die ochtend.
Weer aan de slag, voorover gebogen en klauterend tegen de steile hellingen omhoog.
Als een stel berggeiten de berg opgejaagd worden door een enigszins gestreste boer Jean-Pierre die duidelijk haast had met zijn oogst.
Inmiddels voelde iedereen de pijn in zijn/haar onderrug, wat al gauw het gespreksonderwerp van de dag werd.
Om 18:00 werden we weer naar de boerderij gereden door chauffeurs die toch minimaal een fles wijn achter de kiezen hadden.
Hoe fout dat in mijn ogen ook mag zijn, ze kunnen wel goed rijden die gekke Fransen.
Rond 19:00 uur gingen we weer aan tafel.
Je raad het al, weer volle bakken vlees, wat groenten, pasta en/of rijst.
Ik schat zo in dat we per persoon, het volume van een half varken aan vlees naar binnen hebben gewerkt in die 10 dagen.
We hebben scala aan diersoorten verorbert.
Namelijk: kip, varken, rund, konijn, wild zwijn en waarschijnlijk ook nog eend.
Je wist eigenlijk niet wat je at, tot dat de oma des huizes(die voor ons kookte) het ons mededeelde.
Mij heeft het in ieder geval goed gesmaakt.

Na het avondeten nog een beetje socializen met onze 19 jarige nederlandse collega’s. En dan weer vroeg slapen.
Zodra we de ogen sloten, zagen we de druiven in alle soorten en maten van die dag voorbij komen.
Was geen ontkomen aan. Sommigen droomden zelfs over druiven.
Binnen de nederlandse groep ontstond al heel snel een goede sfeer. Stuk voor stuk lieve mensen.
Met de franse collega’s konden we het ook goed vinden, ondanks de taalbarrière. (Zij spraken geen woord engels, heel verrassend;)

Het was 10 dagen hard werken, eten en slapen.
Een leuke ervaring die me bij zal blijven.

Rowan en ik zitten inmiddels al weer een paar dagen bij Jorrit op de camping 150 km. ten zuiden van Bordeaux.
We weten nog niet waar we vanuit hier heen gaan, misschien Spanje, we zien wel.

Bonjour Ollande,

Onze reis (Rowan en Matthijs) begon op maandag 22 september om +/- 7:30 vanuit Grun.
De bedoeling was om liftend in 4 dagen in de Boujolais uit te komen, ter hoogte van Lyon.
volgens vele ervaren lifters op internet was het te doen in 3 dagen.
We dachten, dan gaan wij liften want we hebben 4 dagen de tijd.
Dan beleef je nog es wat, dachten we nog.

Dag 1:
De eerste lift was snel gevonden want Bert kon ons afzetten op weg naar zijn werk in Meppel.
Rowan liep naar de pomp om naar de wc te gaan, maar kwam letterlijk 3 seconden later de hoek weer om gerend
met de mededeling: we hebben een lift! hij was een bekende tegen het lijf gelopen, die ons weer een stukje verder kon helpen.
De bekende zette ons af ter hoogte van Zutphen.
Goh, dachten we, dit gaat goed. Als we zo door gaan hoeven we niet eens onze liftbordjes te beschrijven.
Positief als we zijn, beschrijven we het eerste bordje met Maastricht, en als we toch al bezig zijn ook een voor Metz.
2 uur in het zonnetje gezeten op het pompstation, en daar stopte onze eerste lift.
Twee 30 +ers in hun lease bak, aardige mensen met goeie tips over het liften, we hadden een iets te grote afstand gepland tussen steden.
Zij zetten ons af bij AC restaurant Apeldoorn.
Toen dachten we, maastricht zal wel haalbaar zijn vanaf hier. niet dus, had toch beter op moeten letten bij topografie op de basisschool.
Na 4 uur stoicijns duimen op steken (het was inmiddels rond 19:00 uur s”avonds), kreeg Rowan een geniale ingeving: Eindhoven.
Het nieuwe bordje stond nog geen 5 minuten en we hadden weer een lift, weer een yup met een lease bak.
Super gast die ons mee nam om zelf wakker te blijven achter het stuur.
Omdat hij een dag lang was gaan brainstormen met wazige types van philips over recycle mogelijkheden van hun producten.
Het waren interressante verhalen in die auto. Hij bracht ons in Eindhoven en had als tip dat we konden overnachten in een van de plantsoenen van de stad.
Erg goed idee, want we vonden een ecologisch projectbos in de stad waar we zonder junks en alco’s konden pitten.
Tussen de brandnetels op een zeiltje in onze slaapzakken onder de sterren.
Om 5:00 uur begon het wat te druppen, maar het zette niet door en we konden zowaar uitslapen.

Dag 2:
Onze vorige lift had ons al getipt over de richtingen die we op konden lopen om lift te krijgen naar Maastricht.
Na 2 uurtjes duimen omhoog kregen we een lift van een echtpaar op leeftijd, die ons dropten bij een tankstation net boven Maastricht.
Daar hebben we ongeveer 5 uur zitten wachten tot we het zat waren en ik bij het pomp personeel ging vragen of er een station op loop afstand te bereiken was.
Een pomp klant hoorde dit en wilde ons wel brengen naar het station in Maastricht. Een leeftijdsgenoot met een eigen bedrijf, een reclame adviesbureau.
Ik kon het erg goed met hem vinden en helaas heb ik geen mail adres uitgewisseld. Had zo een vriend van me kunnen zijn.
Op het station besloten we direct door België te treinen en we kwamen die zelfde avond nog rond 0:00 aan in Arlon, vlak voor de grens van Luxemburg en Frankrijk.
We besloten onze tent op te zetten aan de rand van een mais veld en een doorgaande weg omdat het behoorlijk regende.

Dag 3:
De volgende dag werden we opgepikt na een paar uurtjes door een oude walonieer die ons net over de franse grens bracht.
Daar kwamen we een hele aardige man tegen die wat aan het rondscharrelen was bij zijn auto, die blijkbaar technische mankementen had.
Hij zat duidelijk verlegen om een praatje, en zo stonden we een uurtje te babbelen in het frans met handen en voeten.
Hij praatte honderd uit over zijn geboorte land Marokko en zijn kinderen.
Hij wist een betere liftplek, namelijk aan de franse kant van de grenspost.
Hij fixte zijn rammelbak van een auto in 3 minuten en even later stonden we bij de (in zijn ogen) meest geschikte liftplaats.
En natuurlijk kregen we bijna direct bezoek van 3 douane beambten in hun peugotje.
Ze vonden alles prima na onze papieren aandachtig bestudeerd te hebben en ons even streng aan te kijken van onder de autoritaire petjes.
Na 4 uur lang chagrijnige automobilisten voorbij te zien komen besloten we even een dutje te doen in het naast gelegen grasveld.
Ik deed mijn ogen weer open en zag in de verte een intersportwinkel.

Zo”n winkel wilde ik toch al opzoeken aangezien de hengels van mijn rugzak de bloedtoevoer naar mijn armen stopte, iedere keer als ik hem op mijn rug had.
Goeie tas gehaald en door naar de naastgelegen supermarche (de allergrootste die ik in mijn leven gezien heb. Arme vakkenvullers want er kwam gewoon geen eind aan).
Met een tas vol eten weer gaan liften op de doorgaande route naar Metz.

Rond 22:00 uur toch maar in de richting van een dorp gelopen op zoek naar een trein station.
Want we hadden inmiddels weer een nieuw record verbroken met het in totaal 9 uur wachten op een lift.
De romantiek van het liften was er wel een beetje af, aangezien we de volgende avond aanwezig moesten zijn op ons werkadres ter hoogte van Lyon.
En we na 3 dagen nog maar 1 derde van de totale afstand hadden afgelegd.
Na een uurtje lopen op info van lokale fransozen eindelijk een stationnetje gevonden die natuurlijk al gesloten was.
Ik zag een donker bosje met grote borden “interdit” staan en taadaa! we hadden een mooie slaapplek onder de sterren en een mooie vlakke ondergrond op een betonplaat.
Ergonomisch voor de rug was het niet, maar we konden weer gratis pitten. Overigens weer midden in een dorp en naast het station, ideaal!

Dag 4:
Rond 9:00 uur de trein gepakt naar Metz, en van daaruit met de TGV naar Dion en van daaruit weer met de trein naar Belle ville.
Het was voor mij een lichte domper dat die super snelle trein niet harder ging dan een normale trein op dat traject. ik had wel zin om even rond de 300 km. per uur te gaan.
Waarom zou je anders in een TGV trein stappen. Hup, gaan met die snelle banaan!! maar helaas…
In Belle ville hadden we zo een lift te pakken naar het dorpje ( st. Didier ) waar we in de buurt van moesten zijn.
Deze vriendelijk franse yup met zijn lease bak, zette ons af bij een dorpsbakkerij waar we gingen informeren waar onze druivenboer woont.
Ook deze vriendelijke fransoos hielp ons direct, doormiddel van een telefoontje naar de betreffende druivenboer (genaamd Jean-Pierre) te doen waar wij het nummer van hadden.
Even later kwam boer Jean-Pierre(een man met een zeer sympathieke uitstraling) met een rotgang voorrijden. En we werden met deze zelfde rotgang naar de boerderij gescheurd.
Waar we precies optijd aankwamen voor het avondeten, en zo aan konden schuiven.
Echt smerig gegeten, maar we konden daarna heel fijn in een fatsoenlijk bed kruipen.

Uitslapen zat er niet bij, want om 6:00 uur werden we abrupt gewekt door de opa des huizes met aanknipperende TL balken en de bemoedigende tekst:
-Bonjour bralleurs!!!- (spelling?) waar we pas op dag 3 ontdekten wat hij nou eigenlijk zei.

Ik mail nog over het Druiven-pluk avontuur.

Al met al zeker geen spijt gehad van onze lift reis (voor zover we gelift hebben dan)
We gingen voor het avontuur en dat is goed gelukt!!

Ik ben een nogal luie vent. Dat is expres. Vroeger niet. Toen was dat per ongeluk, tegen wil en dank. De mantra die me hielp om opzettelijk te zijn in mijn luiheid komt van Max Dendermonde. Die schreef in 1954: “De Wereld gaat aan vlijt ten onder,” een prachtige titel voor een prachtig boek. Door de beschrijvingskracht van de titel is het eigenlijk zelfs totaal overbodig het boek te lezen, of te beschrijven. Dus…

Hoi Iedereen

Sorry dat ik zo lang niet gescherven heb. Hopelijk leest nog iemand dit.
Hier is een bericht dat ik een paar weken geleden begonnen heb en waar ik steeds geen tijd voor had om het af te maken. Dus bij deze dan maar een stuk van wat ik de afgelopen tijd heb gedaan. Het einde van deze week ga ik voor een week of zo naar Servie voor een Rainbow festival. Dus zal ik weer even niet schrijven. Maar daarna zal ik al mijn avonturen vertellen.
Knuv

EVS en Banska Stiavnica

Mijn terug reis naar slowakije ging heel gemakkelijk. Mijn Nederlandse buurman die in kralova woont ging zaterdag terug naar Slowakije en ik kon mee rijden. Het was een goede rit en het was er tof om met hem te praten.
Toen ik zondag terug kwam van Sekier zat het huis vol met gasten van een kruidenworkshop. Maar deze was gelukkig bijna afgelopen. Verder waren er twee nieuwe meisjes gekomen, Eliza uit Noorwegen en een Sylvia uit slowakije.
Ik verwachte dat we meteen bezig zouden gaan met het voorberijden van het festival dat op de 10de zou beginnen. Maar dat was niet het geval. Er gebeurde niks en het was erg rustig. Op woensdag ging ik met Eliza werken aan Mirec huis. Eerst hebben we een vloer van betton gemaakt en daarna metselden een muur van ongevuurde stenen met leem.
Op die dag kwamen er veel nieuwe mensen aan. Marianne uit Bulgarije, Axel uit Duitsland en Cristie uit Hongarije. Marianne en Axel zijn EVS persons. Dat wil zeggen dat ze hier een project doen en dat de europese unie hun verzekering en zakgeld betaald en dat de organisatie hier geld krijgt op ze cursusen te geven. Axel blijf een jaar, en Marianne een half jaar.
Axel is op de 8ste 20 geworden en heeft net zijn middelbare school afgemaakt. Hij is erg goed in het werken met hout, staat erg open voor nieuwe ervaringen. Marianne is 24 en is water engineur, ze is erg vriendelijk en warm. Cristie maakt muziek en ging spelen op het festival. Ze speelt op de gitaar en zingt. Ze studeerd frans dus kon goed oefenen met Jojo.
Zaterdag heb ik mijn buurtman Marian geholpen een ruit te maken in zijn camper. Ze zijn nu onderweg naar Turkije. (Marian, Zusan en hun dochtertje)
Zondag gingen we (Eliza, Axel, Marianna, Cristie, Latso en ik) (Godard, Venja en Peto waren er ook) naar een Jazz festival in een heel mooi stadje hier in de buurt Banska Stiavnica. Een heel oud mijn stadje, het was een van de grootste mijn steden in europa tussen de 13de en de 18de eeuw met hele mooie gebouwen een fantastisch thee huis. Het festival was in een kerk, een erg kitch kerk, de muziek was erg goed. Vooral de laatst band, ik denk dat ze het entousisasme van het publiek niet verwachte want de zangeres moest huilen van al het geklap en ze maakten foto´s van het publiek. Het was erg gezellig, we zaten vooraan op de grond.
Tijdens het concert gingen we een paar flessen wijn, kaas en brood kopen in een soort kelder ergens. Erg vreemd dat zo´n plek open was op zondag avond. Na het fesival ging Eliza met Godard naar enz mee naar kralova, wij gingen een wandeling maken in de stad. Daarna gingen we in het donker naar een meertje in de buurt, we verzamelden wat hout in het bos en maakten een vuurtje, daarna gingen Latso en ik zwemmen. Het vuur droogde ons gelukkig weer snel op want we hadden geen handdoeken. We waren van plan om aan het meer te slapen maar er kwam een onweers storm aan dus gingen we snel naar de stad. Gelukkig wist Latso een een leegstaand huis om in te slapen. Er waren zelfs bedden met (niet stinkende) matrassen om op te slapen.
De volgende dag gingen naar een prachtig thee huis en dronken samen thee en speelde spelletjes. We namen een bus terug naar Zvolen, daar liet Latso ons zijn lelijke universiteit zien en aten we in een resaurant.
Toen we in Kralova kwamen regende het erg hard en dus gingen we naar het huis van Godard en keken we een film (In to the wild) Daarna gingen we terug naar Sekier. Ik was erg blij om weer terug te zijn.

Het Festival

De avond dat we terugkwamen was er een feestje aan de gang in de schuur. Er waren heel veel nieuwe mensen bij gekomen op Sekier om te helpen bij het opbouwen van ons eigen festival. Dat festival zou op donderdag beginnen.
Zoals bijna elke avond maakten we muziek, maar nu waren er veel meer mensen en goede muziekkanten. We hadden erg veel lol en dronken te veel van Peto´s Slibovitch (of hoe je het ook schrijft, thuisgestookte pruimen alcohol) Die avond kwam Peto´s bannas (de organisator van het festival) langs om dingen door te nemen. Maar iedereen wou feest vieren dus van het plannen kwam niet veel. Ik was de enige die een paar ideeen had.
De volgende ochend met nog 2 dagen voorberijdings tijd begonnen we aan het festival. Er was nog niks geregeld behalve de muziekanten en omdat ik mijn mond open deed tijdens de vorige avond had Peto het idee dat ik het aanspreekpunt was. Een boel stress dus, om alles in orde te krijgen. Zeker omdat er veel nieuwe mensen waren die niet wisten wat ze deden.
Natuurlijk raakte ons water op met zo veel mensen, maar gelukkig hadden we het op tijd door en hebben we bordjes gemaakt dat het water alleen voor koken en drinken was en niet voor wassen. Van de dagen daarna weet ik niet veel meer omdat het allemaal zo snel ging en we zo gedaan hebben. Maar om een idee te geven.

Borden gemaakt om de weg naar Sekier te wijzen vanaf de bushaltes. Stuk of 30 bordjes
De hoofd tent (een oude leger tent) opgezet
Een keuken tent gemaakt van stukken houd en een plastic zijl
Een biertent gemaakt op de zelfde manier
Water voorziening aangelegd van de 2de bron met kranen enz.
Toiletten gemaakt.
Kinderspeel plaats gemaakt, met kabelbaan enz
Eerste hulp geregeld
Kaarsen in potjes gemaakt als verlichting
Een winkeltje gemaakt
Informatie borden
Bandjes voor toegang en bonnen voor het eten gemaakt.
Vuurplaats gemaakt
Bios gemaakt in de schuur
Brood en kaas enz geregeld voor het verkopen van broodjes.
Spandoeken opgehangen
Enz.

Gelukkig ging alles goed, regende het niet waren er veel mensen op te helpen en kwam alles op het laatste moment goed, alles was geinproviseerd maar ging heel soepel.
De dag voor het begin van het festival kwamen twee Finse meisjes helpen waar ik erg goed mee kon opschieten. We hadden een boel lol met het maken van de dingen.

Het festival was fantastisch de sfeer was heerlijk, ik was heel blij dat alles geregeld was en kon relaxen. Drie dagen lang feest, het enige was ik hoefde te doen was af en toe in de winkel zitten en kaartjes verkopen. Wat echt niet erg was want er was altijd wel iemand die me gezeldschap kwam houden.
Er waren tussen de 150 en 200 mensen op het festival, het bier was de laatste avond op, en het water uit de put eerder op die dag gelukkig konden we water gebruiken uit de laatste put in de buurt die van de buurman. Anders hadden we echt een groot probleem gehad.
Overdag hadden we workshops en films, zoals een jongleer workshop, een strobouw workshop, yoga workshop enz. In de avond waren er artiesten met leuke muziek en daarna jam sesies bij het kampvuur of in de grote tent. Vooral deze jam sessies waren fantastisch, ik heb een avond lang heerlijk gedanst en muziek gemaakt. En veel vrienden die hier eerder waren weer gezien en naturlijk nieuwe vrienden gemaakt.
Aan het einde van het festival op zondag avond vertrokken de meeste mensen en was ik erg moe en had ik hememaal geen zin om op te ruimen. Maar er kwam een grote onweersbui aan die iedereen nieuwe energie gaf en binnen een paar uur was alles opgeruimt.
Toen de regen begon hebben we (Janka, Hilkka en ik) heerlijk gedanst in de regen en onze haren gewassen. We waren erg smerig vanwege het tekort aan water.

De volgende dag vertrokken Lutska, Eliza en Cristie dat maakte me iets verdrietig. Maar gelukkig klaarde het weer in de middag iets op en heb ik paddestoelen gezocht met Hilkka en Iano. We vonden vele en ik leerde een nieuwe soort kennen. Wat me erg blij maakte want er zijn er veel van te vinden, niemand hier kende ze en ze smaken fantastisch.

Gisteren heb ik voor de 2de keer de geit gemolken. Ik begin het te leren. Het is niet heel moeilijk, maar je moet wel even weten hoe het moet en niet te bang zijn. Verder heeft het gisteren gelukkig geregent alles was droog en de watertanks waren bijna leeg. Het is fijn als het regend dan heb je even rust van het harde werken. Vandaag heb ik een twee boompjes van 3.5 meter met een vork op het einde uit het bos gehaald om de velddouche die aan het inzakken is te repararen. En de rest van de dag heb ik armbandjes geknoopt.

De afgelopen dagen heb ik in Polomi gewerkt, spullen van de ene kamer naar de andere slepen en houd verplaatsen erg saai en zwaar werk. Maar ik was ook wel een beetje zat van het onkruid wieden en grond klaarmaken voor planten. Maar omdat ik naar polomi moest lopen heb ik onderweg bij een boerderij kaas gekocht. En blijkt dat op de zelfde dag thomas hier is terug gekomen, hij komt uit finland en was een tijdje op een biologische boerderij en heeft ook een paar kilo kaas mee genomen. Dus nu hebben we heel veel lekkere kaas. Vandaag was er veel lekker eten.

Van de Duitse familie die hier woonde hebben we een houddraai machine gekregen. Het is 1 die je met je voet bediend. Een touw gaat van een bepaal rond het houd dat je wilt bewerken naar een elastiek daarboven. Het elastiek zit aan twee hazellaar takken die buigen. Door op het bedaal te trappen draait het houd de ene kant op en door het elastiek schiet het terug. Met een beitel kan ik nu dingen als kandelaars en stoelpoten maken. Ik heb al een kandelaar gemaakt als probeersel. Hij is best goed gelukt.

Een beest heeft al onze aardappels op gegeten. Ze zijn uit de grond gehaald en opgegeten. Nu moeten we alles opnieuw poten als het nog zin heeft tenminste. En als dat beest nu maar weg blijft. We weten niet wat het is, waarschijnlijk moeten we in de tuin gaan slapen en strond aan de bos rand leggen zodat ze weg blijven. Of we moeten ze vangen of zo.

Aan het einde van juni moet ik weer in nederland zijn voor een bijeenkomst van de zei instroom, ik ben nu aan het uitzoeken hoe ik naar nederland ga reizen. Mischien maak ik er een klein rondreisje van en bezoek ik nog een paar eco dorpen.

Hopelijk tot snel.

Om maar meteen met het beste nieuws te beginnen ik ben toegelaten tot de zei instroom van geneeskunde. Dit betekend dat ik in september kan beginnen met studeren. En dat ik in 4 jaar geneeskunde kan doen.

IK ben er heel heel blij mee. Feestje vanavond.

Voor de rest ben ik hier nu een beetje mijn plekje aan het vinden. De eerste dagen hadden we prachtig weer en heb ik veel in de tuin gewerkt. De aarappels moesten de grond in. En we waren net op tijd van afgelopen weekend is het gaan regenen. En dat is maar goed ook want het was kurk droog.

Verder heb ik een dag bij miretz gewerkt aan zijn nieuwe huis. Over een paar weken gaan we de muren stucken met leem. Iets wat ik heel graag wil leren. Vandaag heb ik hout uit het bos gehaalt.

Het bevalt me heel goed om hier te zijn maar ik mis het wel om nederlands te kunnen praten. Zelfs het schrijven van dit stukje was eerst een beetje lastig. Ik denk steeds in het engels. Ik probeer wat slowaaks te leren maar het is heel moeilijk. 4 woorden per dag lukt maar net.

In kralova 40 min lopen of zo woont een nederlander. Ik kwam latso tegen in de bus, latso huurt een kamer bij hem. Hij nodigde mij uit om langs te komen de volgende avond dus ik heb al kennisgemaakt. Als ik wil kan ik dus wel even nederlands praten.

Eergister avond ben ik op bezoek geweest bij een jongen en een meisje die in stuk land gekocht hadden en er in een tipi op wonen. Het is er erg mooi maar wel heel primitief. We hadden een drum feestje. Jammer genoeg kon ik niemand verstaan.

Behalve mij wonen er op sekier nu nog 4 andere mensen. Lutska, Jojo en lubos zijn er nog en janka woont er nu ook. Op dit moment slaap ik allen in pyta, het gasten verblijf. Maar als er meer mensen lang komen zal ik daar niet lang meer alleen zijn. Mischien kan ik dan een plekje in het hooi vinden.

Ik moet nu gaan maar ik denk dat ik snel weer wat kan schrijven, er is weer electra in gebruik op sekier en er janka heeft een laptop met internet. Maar ze is er vaak niet en ik kan het dus niet vaak gebruiken

Het is eindelijk zo ver, alles hier geregeld en ik vertrek morgen. Om 3 uur gaat mijn bus uit utrecht. Mijn tas is ingepakt en het eten voor onderweg is gemaakt. Heerlijke quich en muffins. Ik heb mijn bus kaartje gekocht en uitgezocht welke bus ik in slowakije moet hebben. Voor mensen die nog eens naar slowakije willen op cp.atlas.sk is een goede reisplanner te vinden die ook in het engels werkt. Ik heb er erg veel zin in.