15 Apen, 1 Blog

Bonjour Ollande,

Onze reis (Rowan en Matthijs) begon op maandag 22 september om +/- 7:30 vanuit Grun.
De bedoeling was om liftend in 4 dagen in de Boujolais uit te komen, ter hoogte van Lyon.
volgens vele ervaren lifters op internet was het te doen in 3 dagen.
We dachten, dan gaan wij liften want we hebben 4 dagen de tijd.
Dan beleef je nog es wat, dachten we nog.

Dag 1:
De eerste lift was snel gevonden want Bert kon ons afzetten op weg naar zijn werk in Meppel.
Rowan liep naar de pomp om naar de wc te gaan, maar kwam letterlijk 3 seconden later de hoek weer om gerend
met de mededeling: we hebben een lift! hij was een bekende tegen het lijf gelopen, die ons weer een stukje verder kon helpen.
De bekende zette ons af ter hoogte van Zutphen.
Goh, dachten we, dit gaat goed. Als we zo door gaan hoeven we niet eens onze liftbordjes te beschrijven.
Positief als we zijn, beschrijven we het eerste bordje met Maastricht, en als we toch al bezig zijn ook een voor Metz.
2 uur in het zonnetje gezeten op het pompstation, en daar stopte onze eerste lift.
Twee 30 +ers in hun lease bak, aardige mensen met goeie tips over het liften, we hadden een iets te grote afstand gepland tussen steden.
Zij zetten ons af bij AC restaurant Apeldoorn.
Toen dachten we, maastricht zal wel haalbaar zijn vanaf hier. niet dus, had toch beter op moeten letten bij topografie op de basisschool.
Na 4 uur stoicijns duimen op steken (het was inmiddels rond 19:00 uur s”avonds), kreeg Rowan een geniale ingeving: Eindhoven.
Het nieuwe bordje stond nog geen 5 minuten en we hadden weer een lift, weer een yup met een lease bak.
Super gast die ons mee nam om zelf wakker te blijven achter het stuur.
Omdat hij een dag lang was gaan brainstormen met wazige types van philips over recycle mogelijkheden van hun producten.
Het waren interressante verhalen in die auto. Hij bracht ons in Eindhoven en had als tip dat we konden overnachten in een van de plantsoenen van de stad.
Erg goed idee, want we vonden een ecologisch projectbos in de stad waar we zonder junks en alco’s konden pitten.
Tussen de brandnetels op een zeiltje in onze slaapzakken onder de sterren.
Om 5:00 uur begon het wat te druppen, maar het zette niet door en we konden zowaar uitslapen.

Dag 2:
Onze vorige lift had ons al getipt over de richtingen die we op konden lopen om lift te krijgen naar Maastricht.
Na 2 uurtjes duimen omhoog kregen we een lift van een echtpaar op leeftijd, die ons dropten bij een tankstation net boven Maastricht.
Daar hebben we ongeveer 5 uur zitten wachten tot we het zat waren en ik bij het pomp personeel ging vragen of er een station op loop afstand te bereiken was.
Een pomp klant hoorde dit en wilde ons wel brengen naar het station in Maastricht. Een leeftijdsgenoot met een eigen bedrijf, een reclame adviesbureau.
Ik kon het erg goed met hem vinden en helaas heb ik geen mail adres uitgewisseld. Had zo een vriend van me kunnen zijn.
Op het station besloten we direct door België te treinen en we kwamen die zelfde avond nog rond 0:00 aan in Arlon, vlak voor de grens van Luxemburg en Frankrijk.
We besloten onze tent op te zetten aan de rand van een mais veld en een doorgaande weg omdat het behoorlijk regende.

Dag 3:
De volgende dag werden we opgepikt na een paar uurtjes door een oude walonieer die ons net over de franse grens bracht.
Daar kwamen we een hele aardige man tegen die wat aan het rondscharrelen was bij zijn auto, die blijkbaar technische mankementen had.
Hij zat duidelijk verlegen om een praatje, en zo stonden we een uurtje te babbelen in het frans met handen en voeten.
Hij praatte honderd uit over zijn geboorte land Marokko en zijn kinderen.
Hij wist een betere liftplek, namelijk aan de franse kant van de grenspost.
Hij fixte zijn rammelbak van een auto in 3 minuten en even later stonden we bij de (in zijn ogen) meest geschikte liftplaats.
En natuurlijk kregen we bijna direct bezoek van 3 douane beambten in hun peugotje.
Ze vonden alles prima na onze papieren aandachtig bestudeerd te hebben en ons even streng aan te kijken van onder de autoritaire petjes.
Na 4 uur lang chagrijnige automobilisten voorbij te zien komen besloten we even een dutje te doen in het naast gelegen grasveld.
Ik deed mijn ogen weer open en zag in de verte een intersportwinkel.

Zo”n winkel wilde ik toch al opzoeken aangezien de hengels van mijn rugzak de bloedtoevoer naar mijn armen stopte, iedere keer als ik hem op mijn rug had.
Goeie tas gehaald en door naar de naastgelegen supermarche (de allergrootste die ik in mijn leven gezien heb. Arme vakkenvullers want er kwam gewoon geen eind aan).
Met een tas vol eten weer gaan liften op de doorgaande route naar Metz.

Rond 22:00 uur toch maar in de richting van een dorp gelopen op zoek naar een trein station.
Want we hadden inmiddels weer een nieuw record verbroken met het in totaal 9 uur wachten op een lift.
De romantiek van het liften was er wel een beetje af, aangezien we de volgende avond aanwezig moesten zijn op ons werkadres ter hoogte van Lyon.
En we na 3 dagen nog maar 1 derde van de totale afstand hadden afgelegd.
Na een uurtje lopen op info van lokale fransozen eindelijk een stationnetje gevonden die natuurlijk al gesloten was.
Ik zag een donker bosje met grote borden “interdit” staan en taadaa! we hadden een mooie slaapplek onder de sterren en een mooie vlakke ondergrond op een betonplaat.
Ergonomisch voor de rug was het niet, maar we konden weer gratis pitten. Overigens weer midden in een dorp en naast het station, ideaal!

Dag 4:
Rond 9:00 uur de trein gepakt naar Metz, en van daaruit met de TGV naar Dion en van daaruit weer met de trein naar Belle ville.
Het was voor mij een lichte domper dat die super snelle trein niet harder ging dan een normale trein op dat traject. ik had wel zin om even rond de 300 km. per uur te gaan.
Waarom zou je anders in een TGV trein stappen. Hup, gaan met die snelle banaan!! maar helaas…
In Belle ville hadden we zo een lift te pakken naar het dorpje ( st. Didier ) waar we in de buurt van moesten zijn.
Deze vriendelijk franse yup met zijn lease bak, zette ons af bij een dorpsbakkerij waar we gingen informeren waar onze druivenboer woont.
Ook deze vriendelijke fransoos hielp ons direct, doormiddel van een telefoontje naar de betreffende druivenboer (genaamd Jean-Pierre) te doen waar wij het nummer van hadden.
Even later kwam boer Jean-Pierre(een man met een zeer sympathieke uitstraling) met een rotgang voorrijden. En we werden met deze zelfde rotgang naar de boerderij gescheurd.
Waar we precies optijd aankwamen voor het avondeten, en zo aan konden schuiven.
Echt smerig gegeten, maar we konden daarna heel fijn in een fatsoenlijk bed kruipen.

Uitslapen zat er niet bij, want om 6:00 uur werden we abrupt gewekt door de opa des huizes met aanknipperende TL balken en de bemoedigende tekst:
-Bonjour bralleurs!!!- (spelling?) waar we pas op dag 3 ontdekten wat hij nou eigenlijk zei.

Ik mail nog over het Druiven-pluk avontuur.

Al met al zeker geen spijt gehad van onze lift reis (voor zover we gelift hebben dan)
We gingen voor het avontuur en dat is goed gelukt!!

This entry was posted on dinsdag, december 16th, 2008 at 6:41 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.