15 Apen, 1 Blog

Bonjour Ollande,

-”Goeie morgen rukkers!!!”-
Zo begon onze werkdag, als de opa des huizes(de vader van boer Jean-Pierre) ons om 6:00 uur in de ochtend kwam wekken met aanknipperende TL balken.
De eerste 3 dagen hadden we niet in de gaten wat dit koddige ouwe mannetje ons toe riep bij het wekken.
Tot een van onze engels sprekende Franse collega”s, genaamd Jona, ons ging vertalen wat dit vriendelijk ogende mannetje allemaal zei.
Hij schold er op los als het em even niet aanstond.

Elke dag zag er als volgd uit:

6:00 uur werden we gewekt.
Even een stukje stokbrood met jam naar binnen werken met in mijn geval een beker warme chocolademelk.
Rond half 7 werden we haastig in verschillende berlingo’s(bestel auto’s) gepropt en met een bloedgang naar de berghelling met druivenranken gereden.
Bij de helling aangekomen werden we vaak verder getransporteerd in de druivenlaadbak van de tractor,
die met de dezelfde haastige spoed, over de meest onmogelijke bergweggetjes ons nog verder de berg op race-te.
Boer Jean-Pierre deelde de “serpets” uit (een sikkelvormig mesje).
En zonder enige instructie werden we aan het werk gezet.
Iedereen voor over gebogen (omdat deze druiven plantjes tussen de 30 cm. en de 75 cm. hoog waren).
Al snel had de eerste zich in zijn hand gesneden. en dat ging eigenlijk de hele week zo door, waaronder ik zelf ook een paar keer.

Rond een uur of 9 a 10 gingen we ontbijten op de berg;
stokbrood, een bak met 5 verschillende kaas soorten, een bak met in hompen gesneden stukken vlees (dampend) waar een 2 cm. dikke laag reuzel nog aan vast zat.
Zeg maar de doorsnee van het varken. Het zag er niet uit maar ik heb er toch smakelijk van gegeten in tegenstelling tot mijn jongere nederlandse collega’s, die het niet vertrouwden.
Onze franse collega’s begonnen vanaf dat moment van de dag al aan de rode wijn.
Er werd gelukkig ook nog een jerrycan water door de boer meegenomen, naast die 2 jerrycan’s wijn.
Rond 12:00 uur werden we weer naar de boerderij gesjeesd, om een lekkere salade, soep, groenten,
en wederom bakken met vlees en het altijd aanwezige stokbrood, te verorberen.

Tegen half 2 werden we weer met plotselinge haast naar een volgende helling gesjeesd, die zich vaak op een hele andere locatie bevond dan waar we bezig waren die ochtend.
Weer aan de slag, voorover gebogen en klauterend tegen de steile hellingen omhoog.
Als een stel berggeiten de berg opgejaagd worden door een enigszins gestreste boer Jean-Pierre die duidelijk haast had met zijn oogst.
Inmiddels voelde iedereen de pijn in zijn/haar onderrug, wat al gauw het gespreksonderwerp van de dag werd.
Om 18:00 werden we weer naar de boerderij gereden door chauffeurs die toch minimaal een fles wijn achter de kiezen hadden.
Hoe fout dat in mijn ogen ook mag zijn, ze kunnen wel goed rijden die gekke Fransen.
Rond 19:00 uur gingen we weer aan tafel.
Je raad het al, weer volle bakken vlees, wat groenten, pasta en/of rijst.
Ik schat zo in dat we per persoon, het volume van een half varken aan vlees naar binnen hebben gewerkt in die 10 dagen.
We hebben scala aan diersoorten verorbert.
Namelijk: kip, varken, rund, konijn, wild zwijn en waarschijnlijk ook nog eend.
Je wist eigenlijk niet wat je at, tot dat de oma des huizes(die voor ons kookte) het ons mededeelde.
Mij heeft het in ieder geval goed gesmaakt.

Na het avondeten nog een beetje socializen met onze 19 jarige nederlandse collega’s. En dan weer vroeg slapen.
Zodra we de ogen sloten, zagen we de druiven in alle soorten en maten van die dag voorbij komen.
Was geen ontkomen aan. Sommigen droomden zelfs over druiven.
Binnen de nederlandse groep ontstond al heel snel een goede sfeer. Stuk voor stuk lieve mensen.
Met de franse collega’s konden we het ook goed vinden, ondanks de taalbarrière. (Zij spraken geen woord engels, heel verrassend;)

Het was 10 dagen hard werken, eten en slapen.
Een leuke ervaring die me bij zal blijven.

Rowan en ik zitten inmiddels al weer een paar dagen bij Jorrit op de camping 150 km. ten zuiden van Bordeaux.
We weten nog niet waar we vanuit hier heen gaan, misschien Spanje, we zien wel.

Bonjour Ollande,

Onze reis (Rowan en Matthijs) begon op maandag 22 september om +/- 7:30 vanuit Grun.
De bedoeling was om liftend in 4 dagen in de Boujolais uit te komen, ter hoogte van Lyon.
volgens vele ervaren lifters op internet was het te doen in 3 dagen.
We dachten, dan gaan wij liften want we hebben 4 dagen de tijd.
Dan beleef je nog es wat, dachten we nog.

Dag 1:
De eerste lift was snel gevonden want Bert kon ons afzetten op weg naar zijn werk in Meppel.
Rowan liep naar de pomp om naar de wc te gaan, maar kwam letterlijk 3 seconden later de hoek weer om gerend
met de mededeling: we hebben een lift! hij was een bekende tegen het lijf gelopen, die ons weer een stukje verder kon helpen.
De bekende zette ons af ter hoogte van Zutphen.
Goh, dachten we, dit gaat goed. Als we zo door gaan hoeven we niet eens onze liftbordjes te beschrijven.
Positief als we zijn, beschrijven we het eerste bordje met Maastricht, en als we toch al bezig zijn ook een voor Metz.
2 uur in het zonnetje gezeten op het pompstation, en daar stopte onze eerste lift.
Twee 30 +ers in hun lease bak, aardige mensen met goeie tips over het liften, we hadden een iets te grote afstand gepland tussen steden.
Zij zetten ons af bij AC restaurant Apeldoorn.
Toen dachten we, maastricht zal wel haalbaar zijn vanaf hier. niet dus, had toch beter op moeten letten bij topografie op de basisschool.
Na 4 uur stoicijns duimen op steken (het was inmiddels rond 19:00 uur s”avonds), kreeg Rowan een geniale ingeving: Eindhoven.
Het nieuwe bordje stond nog geen 5 minuten en we hadden weer een lift, weer een yup met een lease bak.
Super gast die ons mee nam om zelf wakker te blijven achter het stuur.
Omdat hij een dag lang was gaan brainstormen met wazige types van philips over recycle mogelijkheden van hun producten.
Het waren interressante verhalen in die auto. Hij bracht ons in Eindhoven en had als tip dat we konden overnachten in een van de plantsoenen van de stad.
Erg goed idee, want we vonden een ecologisch projectbos in de stad waar we zonder junks en alco’s konden pitten.
Tussen de brandnetels op een zeiltje in onze slaapzakken onder de sterren.
Om 5:00 uur begon het wat te druppen, maar het zette niet door en we konden zowaar uitslapen.

Dag 2:
Onze vorige lift had ons al getipt over de richtingen die we op konden lopen om lift te krijgen naar Maastricht.
Na 2 uurtjes duimen omhoog kregen we een lift van een echtpaar op leeftijd, die ons dropten bij een tankstation net boven Maastricht.
Daar hebben we ongeveer 5 uur zitten wachten tot we het zat waren en ik bij het pomp personeel ging vragen of er een station op loop afstand te bereiken was.
Een pomp klant hoorde dit en wilde ons wel brengen naar het station in Maastricht. Een leeftijdsgenoot met een eigen bedrijf, een reclame adviesbureau.
Ik kon het erg goed met hem vinden en helaas heb ik geen mail adres uitgewisseld. Had zo een vriend van me kunnen zijn.
Op het station besloten we direct door België te treinen en we kwamen die zelfde avond nog rond 0:00 aan in Arlon, vlak voor de grens van Luxemburg en Frankrijk.
We besloten onze tent op te zetten aan de rand van een mais veld en een doorgaande weg omdat het behoorlijk regende.

Dag 3:
De volgende dag werden we opgepikt na een paar uurtjes door een oude walonieer die ons net over de franse grens bracht.
Daar kwamen we een hele aardige man tegen die wat aan het rondscharrelen was bij zijn auto, die blijkbaar technische mankementen had.
Hij zat duidelijk verlegen om een praatje, en zo stonden we een uurtje te babbelen in het frans met handen en voeten.
Hij praatte honderd uit over zijn geboorte land Marokko en zijn kinderen.
Hij wist een betere liftplek, namelijk aan de franse kant van de grenspost.
Hij fixte zijn rammelbak van een auto in 3 minuten en even later stonden we bij de (in zijn ogen) meest geschikte liftplaats.
En natuurlijk kregen we bijna direct bezoek van 3 douane beambten in hun peugotje.
Ze vonden alles prima na onze papieren aandachtig bestudeerd te hebben en ons even streng aan te kijken van onder de autoritaire petjes.
Na 4 uur lang chagrijnige automobilisten voorbij te zien komen besloten we even een dutje te doen in het naast gelegen grasveld.
Ik deed mijn ogen weer open en zag in de verte een intersportwinkel.

Zo”n winkel wilde ik toch al opzoeken aangezien de hengels van mijn rugzak de bloedtoevoer naar mijn armen stopte, iedere keer als ik hem op mijn rug had.
Goeie tas gehaald en door naar de naastgelegen supermarche (de allergrootste die ik in mijn leven gezien heb. Arme vakkenvullers want er kwam gewoon geen eind aan).
Met een tas vol eten weer gaan liften op de doorgaande route naar Metz.

Rond 22:00 uur toch maar in de richting van een dorp gelopen op zoek naar een trein station.
Want we hadden inmiddels weer een nieuw record verbroken met het in totaal 9 uur wachten op een lift.
De romantiek van het liften was er wel een beetje af, aangezien we de volgende avond aanwezig moesten zijn op ons werkadres ter hoogte van Lyon.
En we na 3 dagen nog maar 1 derde van de totale afstand hadden afgelegd.
Na een uurtje lopen op info van lokale fransozen eindelijk een stationnetje gevonden die natuurlijk al gesloten was.
Ik zag een donker bosje met grote borden “interdit” staan en taadaa! we hadden een mooie slaapplek onder de sterren en een mooie vlakke ondergrond op een betonplaat.
Ergonomisch voor de rug was het niet, maar we konden weer gratis pitten. Overigens weer midden in een dorp en naast het station, ideaal!

Dag 4:
Rond 9:00 uur de trein gepakt naar Metz, en van daaruit met de TGV naar Dion en van daaruit weer met de trein naar Belle ville.
Het was voor mij een lichte domper dat die super snelle trein niet harder ging dan een normale trein op dat traject. ik had wel zin om even rond de 300 km. per uur te gaan.
Waarom zou je anders in een TGV trein stappen. Hup, gaan met die snelle banaan!! maar helaas…
In Belle ville hadden we zo een lift te pakken naar het dorpje ( st. Didier ) waar we in de buurt van moesten zijn.
Deze vriendelijk franse yup met zijn lease bak, zette ons af bij een dorpsbakkerij waar we gingen informeren waar onze druivenboer woont.
Ook deze vriendelijke fransoos hielp ons direct, doormiddel van een telefoontje naar de betreffende druivenboer (genaamd Jean-Pierre) te doen waar wij het nummer van hadden.
Even later kwam boer Jean-Pierre(een man met een zeer sympathieke uitstraling) met een rotgang voorrijden. En we werden met deze zelfde rotgang naar de boerderij gescheurd.
Waar we precies optijd aankwamen voor het avondeten, en zo aan konden schuiven.
Echt smerig gegeten, maar we konden daarna heel fijn in een fatsoenlijk bed kruipen.

Uitslapen zat er niet bij, want om 6:00 uur werden we abrupt gewekt door de opa des huizes met aanknipperende TL balken en de bemoedigende tekst:
-Bonjour bralleurs!!!- (spelling?) waar we pas op dag 3 ontdekten wat hij nou eigenlijk zei.

Ik mail nog over het Druiven-pluk avontuur.

Al met al zeker geen spijt gehad van onze lift reis (voor zover we gelift hebben dan)
We gingen voor het avontuur en dat is goed gelukt!!